Слънцето ми се е качило на врата – нося го на дурконче.
Ако сега не изгоря, ще полетя – друго не може.
Около мене – крави и мухи, и не се вижда човек.
Нали няма да ме забравиш, сенчице моя в юлския пек?
Нали няма да изчезнеш в реката, черна мряно и бяло перце?
Жега е – изгоряла ми е душата. От това повече – накъде?
От това по-голямо изгаряне няма, но аз все пак вървя.
Слънцето ми е на врата, свършва поляната. Нататък почва гора.