Обади ми се незабавно и тъжно!
Обади ми се с думи,
които не помниш, че знаеш!
Подреди ги така,
че да чувам как дишаш
от страх
и мълчиш,
и долиташ при думите.
Подреди ги така,
че да бъдат като ябълки обли,
като шипки червени,
като охлюви влажни и сребърни,
като свраки навсякъде,
като тъмни бръшляни
и внезапни води,
като дълги ливади
от билки
и отровни понятия.
Обади ми се незабавно и тъжно!
И недей да подреждаш словореда си
никак,
освен може би само така –
да те чувам.