Ако може през зимата да е малко по-топло,
а в жегите да се белне сняг.
И ако може да не ни капе покривът,
после - пак същото, и пак, и пак.
Ако може котката да е гладка и шарена
и да е черен изящният ѝ мустак.
И ако може гугутката и враната
да поговорят с врабчето. И после пак.
Ако може ютията да забрави гънките
и ризата да се изглади сама.
И ако може да узреят джанките
невидимо – на лунна светлина.
Ако може да не дъвчем от сутрин до вечер,
да не се зъбим, да не кървим.
И ако може майката да оплете елече,
докато детето ѝ спи.
Ако може докато ти се мотаеш из стаите
и не подгъваш сърце и крак,
аз да лежа, да лежа и да гледам паяка,
увиснал във въздуха. И пак, и пак
да се питам откъде и защо този паяк,
и защо този ден, и защо този мрак…
И ако може нищичко от това да не зная,
после пак същото и пак, и пак.